Çağlar boyu insanlığa hizmete adanmış hayatlar sürmüş, yaşamının merkezine hizmet arzusunukoymuş bir tane bile gerçek İnsan tanımadım ki, devrinde hak ettiği sevgi ve saygıyı görmüş olsun.Tarih, insanoğlunun çok sonradan fark ettiği gerçeklerin ardından utançlarını gizlemek ve günahçıkarmak için süslü sözlerle , övgülerle donatarak yüreklerini rahatlattıkları bir masaldan ibaret.Sevgimizi daima bu güne ve onun asla kıymetini bilmeyenlere vermeye meğilliyizdir. Fakat bu aradagerçek sevgiyi aradığımızı da dilimizden düşürmeyiz.

Hiç değişmemek isteriz. Hiç değişmemek ama hayatımızın mükemmel bir şekilde değişmesi. İştebir başka gariplik daha. Bizi değiştirmeye kalkanlar mutlaka cezalandırılırlar. Önce sevgisizlik vearkasından saygısızlıkla.

Hani bahsettiğim, zamanında kıymeti bilinmemiş insanlar var ya, onlar hep bir şeyleri değiştirmekuğruna yaşayanlar ve bunu da başaran insanlardı. O insanlar, zamanlarında sevilmediler. Belkibir bilim adamıydı belki sanat beklide din. Düşünürdü, devlet adamıydı, kaşifti. Sevilmediler.Sevilemezlerdi. Değiştirmek istedikleri vardı ve değişmek istemeyenler. İstemeyenler daima dahaçoktu.

Şimdi farklı mı?

Ve hepimiz sevgimizi bu güne verdik. Ve yarından hep mükemmellikler bekledik. Gerçek tarih bu.

İnsanların kendini beğenmiş gözleri asla gerçek güzelliği seçebilecek bir dizayna sahip olmadı. SadeceGönül denilen çok ama çok zayıf bir ses. O da ,düşünce metropolünde sokaktan gökdelenin en üstkatına kendini duyurmaya çalışan birinin sesi gibi.

Düşünce metropolünden gönül köyüne beni davet eden kişiydi, Cenap Başman.

O kadar sade ve iddiasız ama bir o kadar kararlı bir şekilde.

Yemyeşil, kuş seslerinden ve ağaçların hışırtısından başka bir gürültünün olmadığı o köyde, tekkatlı bir evin çatısında bile olsanız, gönülün sesini duyabilirdiniz. Her ihtiyacınız olduğunda kolaycaulaşabilirdi size.

O Gönül köyünün varlığından bile haberimiz yokken, bize önce onun varlığını fark ettirmek içinyıllarını harcayan ve hemen ardından bize o köye kadar eşlik eden gönül işçisinin adıdır CenapBaşman.

En iddialı sözün ben tanrıyım demek olduğunu düşünürdüm. Ve tanrılık payesine bulurdum kusuru.Kutsal değerlere saygısızlık kabul ederdim. Kör ve sağırca.

Asıl iddialı olan "ben" demekmiş. Ben tanrıyım demekteki kusur tanrıda değil benlik' teymiş. Ben vesen varken nasıl bir tanrıdan bahsedilebilir. Tanrıdan bahsedilirken nasıl ben ve sen kalır.

Ben Tanrıyım derken asıl kusurun Tanrı olmakta değil benlikte olduğunu öğreten bilgedir CenapBaşman.

Hayatım boyunca gördüğüm en parlak elmas, tanıdığım en sadık dost, en fedakar baba, en vericianne, en masum çocuk, en düşünceli arkadaş ve tanıdığım en yalnız insandır Cenap Başman.

Biliyorken bilmiyormuş gibi davrana bilir misiniz, yaşıyorken yaşamıyormuş gibi..

Böyle bir yükün altında. Sadece yükün altında geçen yıllara, zafere değil yola adanmış bir yaşam...

Bir melek hakkında söyleyebileceğimiz, tek bir fena söz olamayacağını düşünürüz hepimiz. Pekigerçekten bir melek, gerçek bir melek görseydik, O'nu gerçekten tanıya bilir miydik?

TOLGA FİLİK